Eylül yorgunu düşlerimde,
Hayal meyal gülüşlerin kaldı.
Beyaz zambakları imrendiren güzelliğinle
Aklımı bî karar eyleyen özlemin kaldı.
Bazen erguvana çalardı rengin.
İncecik parmakların vardı narin ellerin.
Eflatun koyusu gecelerde hatıran,
Ruhumda gözlerinle izin kaldı.
Bahçemde açmaz oldu artık yasemen.
Hazan mevsimine döndü gün.
Kırlangıçlar sonunu beklemedi eylülün
Sensizliğin tufanıyla yüreğim tarumar kaldı.
Ankara,27.11.2007 İbrahim KİLİK
