Ey dünya duy artık sesimi,
Silah seslerinden bıktım usandım.
Sizin çocuklarınız uyurken geceleri,
Uykuya hasret benim gözlerim.
Bir parça yavan etmeği bulamadığımız zaman oluyor;
Evimiz, her şeyimiz talan oluyor!....
Geçen gece evimizi bastılar;
Ne var ne yok , hepsisini Yaktılar;
Makineli tüfekler ölüm saçtılar ;
Anacığımı vurdular orada insafsızca…
Babamı çiviyle bir ağaca çaktılar…..
İşkencelerin en alasını yaptılar…
Dayanamadı bu büyük acıya yüreğim;
Feryat seslerine uyandım….
Şehit etmişlerdi Annemle – Babamı….
Haykırdım acımı dünyaya duyan olmadı;
Duyun ne olur, feryadımı duyun;
Yetim kalmasın burada artık çocuklar!....
Ufak bedenler mermilerle parçalanmasın!....
Duyun ne olur, feryadımı duyun!....
İnsanlık Aşkına duyun;
Musa aşkına duyun;
İsa aşkına Duyun;
Muhammet Aşkına duyun!
ALLAH aşkına duyun;
Bu gözü dönmüş canilere bir dur deyin!.....
Bu kadar insan kanı YETER!.....
Bu kadar insan kanı YETER!.....
Yılmaz Çelik
KİTAP İZLERİ
Cumhuriyet'in İlk Sabahı
Şermin Yaşar
Cumhuriyet'in Şafağında Bir Çocuğun Adımları Tarihin büyük anlatılarını, savaşların ve kuruluşların destansı öykülerini kişisel ve dokunaklı kılmak edebiyatın en zorlu görevlerinden biridir. Şermin Yaşar, "Cumhuriyet'in
İncelemeyi Oku
