kulaklarım yırtılıyor gün gün,
gün gün ölüyorum sessziliğin boğucu çığlıklarında...
ne bu geceye sitem,
güne vuruluş...
bu ne güneşin karanlığında yok oluş...
kaderin saçları avuçlarımda,
birer birer ayıklıyorum hüzünleri,
her elime geçen yeni bir başlangıç mı, son mu?
büyütürken her hüzün bizi adım adım,
sıcak bir omuz bulmuşken ağlamışım çok mu?
elimde ne kadar umut kupon kaldıysa getirdim,
katledilmiş bir yaşama biçilen değer yok mu?
söyleyin bu bir başlangıç mı yoksa son mu?... ]
