Hangi kapıyı çalsam yine yoksun
Bana kıt kanaat kimlere çoksun
Hayatın akıp giden zamanlarında
Elime dökülen anlık mutluluksun
Yokluğun kapı kapı İstanbul'dur
Sessizlik milyon kez komşumdur
Kilitlenir bana sevdanın kulpları
Bende kalır sensizlik anahtarları
Gözyaşlarımda kar taneleriyken
Tipiye dönüşürsün gözlerimde
Seni görememenin üzüntüsüyle
Yokluğun çığ olur düşer içime
