Birinci istasyon,ikinci istasyon, üçüncü istasyon...
bedenim uzaklaştıkça daha da yakınlaşıyor usum
cümlelerim düşüyor yaslandığım demir koltuklara
kimsesizliğime sarılıp el sallıyorum bakta uyuyup kalanlara
gel kağıt kalem
yoksa sağır edecek beni içimdeki bu gürültü
durdu tren kıpkırmızı tren
gözlerin kadar acımasız,
ellerin kadar vefasız yollar
boyandı kırmızıya kıpkırmızıya
düştü ellerim iki yanıma
düştü yara bantlı umutlarım
şimdi faili meçhul kayıtlarında
