İsimsiz Küçük Kız

İSİMSİZ KÜÇÜK KIZ
Yağmur sadece çiseliyordu oysa
Küçük kızın ayakları niye sırılsıklam
Elleri, gözlerine sarılmış
Buğulu bakışlarını saklıyor gibi
Büyümekte boyunu gerilere bırakmış
Belli ki hayatın tam ortasına doğmuşlardan o da...
Sesi hep titrek olanlardan...
Köşelerde dönülüp bakılmayanlardan.
En fazla öksüz bir ruhu vardır;
Küçük parmaklarında annesinden kalma kocaman yüzüğü bir de...
Onun makamsız ezgisi çalınır köprü altlarında
kulaklar tıkalıdır çığlıklarına
İki damla kanında dolaşır yaşamı;
Yani acıları...
Kurtuluşu, nefesi kesildiği gündedir.
Kim bilir; zindanları, sokaklara tercih ediyordur
Ama suçlu bile sayılamaz;
Çünkü kayıtlarda öyle bir isim yoktur...