Uzaktan,
Anlaşılıyordu…
Arkadaş,
Zevkin,
Doruğundaydı…
Attığı,
Kahkaha,
Ortalığı çınlatıyordu…
Herkesi,
Bir şaşkınlık,
Almıştı, şaşkınca,
Bakışıyorlardı…
Âlemden geliyormuş…
Öğünerek söylüyormuş…
Kadehi,
Her kaldırışında,
Gözlerinden,
Yaş boşanıyordu…
İri kıyım biriydi…
Pala bıyıklıydı…
Göbeği,
Biraz sarkıktı…
Gülmekten,
Gözünde yaş,
Kalmamıştı…
Aniden fenalaştı…
Kızarıp morarmıştı,
Dili boğazına akmıştı…
Soluksuz kalmıştı…
Yaka düğmesini açtılar,
Kalb masajı yaptılar…
Ağzından nefes verdiler…
Hiçbir hareket kalmamıştı…
Sanki orada betonlaşmıştı…
Yapılan her uğraş nafileydi…
Arkadaş, kalbine yenilmişti…
Bir anda o mekân buz kesildi…
Nefesimizin, ritimleri belirsizdi…
Hayalimiz aniden tükenmişti…
Bilinmeyenler, sefere başlamıştı…
Ölüm aniden gelmişti, beklemiyordu…
Neşesinden kahkaha ile yetinmiyordu…
Katılarak gülüyordu, yaşlar durmuyordu…
Gözlerden boşalıyordu, bir şey yapamıyordu…
Oysaki gözyaşları, bir rahmetin tecellisiydiler…
Hak adına seferber olurlar asla duramazlar…
Nefsin aracı yapılamazlar, seyirci kalırlar…
Çaresizlik içinde çırpınarak, manasız akarlar…
Hak vaki olduğunda, göz ve yaş onda buluşurlar…
KİTAP İZLERİ
Yırtıcı Kuşlar Zamanı
Ahmet Ümit
Ahmet Ümit'in Yeni Romanında Hafıza Bir Suç Mahalli Ahmet Ümit, sevilen karakteri Başkomser Nevzat'ı bu kez en karanlık dehlizlere, kendi zihninin tekinsiz koridorlarına sürüklüyor. Polisiye
İncelemeyi Oku
