İroni olsaydı sözümden özüme
|ana rahmine düşer gibi
ulaşsam da okyanusa|
akar kaynak olmak varken
çağlamazdım tözüme.
Abrası sayılsam da aymazların
gözlerimi mühürler
yüreğimi dağlar
tutunmak için kayalara
açılmazdım
senin olan karşı kıyılara.
Dese de özüm; |efsunum benim|
okyanus düşünde, suların göğsünde
artık olmalıdır ölüm.
işte bu sana kıyılan sondur
hoşça kal sözüm.
