Duvarda boş duran çerçeveye dikip gözlerimi hüznüme dalmışım bir an. İçimde olanları hep yanımda taşıyorum, hiç unutamayacağım, söyleyemeyeceğim bir sürü gereksiz ayrıntı...
Ve boş olan ne varsa.
Seri katiller gibi işliyorum cinayetlerimi usul usul kimseler görmeden, kimseler duymadan.
Bu gece bitmeli işim...
Ne kimse bilmeli nede kimse görmeli olup biteni.
Buruk bir acının içinde sevdamı askıya kaldırıyorum. Suskunluklarımı idam ediyorum bu gece... İçinden çıkılamayacak bir karanlık kaplıyor duvarlarımı; ellerim ıslanıyor birden, burnuma gelen bir koku; kan kokusu... Işık arıyorum karanlık odam da; evet işte buldum..
Ellerim kırmızıya bulanmış. Etrafıma bakınıyorum göremiyorum?
...
Bu gece suskunluklarımı idam ediyorum, yalnızlıklarımı boğuyorum bir yastıkla
Hep karanlıktan korkardım ya.. Bu gece korkmuyorum karanlıktan,
bu gece kan tutmuyor beni.
Kendimi zehirleyecek kadar vaktim var. Şimdilik susmalıyım...
Son cinayetimi işliyorum bu gece, bir de bakıyorum ki; Ben kendimi öldürmüşüm,
her gün öldürüyorum aslımı, banaysa geriye yabancı bir benlik kalıyor../..tanımadığım...
26 Temmuz 2008 | 21.35
ByTheMK_Merve ]
