Kırmızı meşinden topum
Patlamış
Hayat rüzgarım boşalmış
Bir kenara fırlatılmış.
Paylaşmaz oldu çocuklar neşelerini
Eskiden uçardım gökyüzüne
Selam verip bulutlara
İnerdim yeryüzüne
Kimi zaman topraktı
Kimi zaman çimen
Beni kucaklayan
Hala kulaklarımda
“Anne kırmızı topu al”diyen
Çocuğun ağlaması.
Şimdi bir kenarda yamru yumru
Bekliyorum çöpe gideceğim günü
Ne farkeder ha! bir köşede
Ha!çöpte
Hayat rüzgarım boşalmış
Geriye sadece kırmızı bir meşin kalmış.
Gülşah Süder Uzunmehmetoğlu
