yokluğun üşütür
varlığın yok kılar beni
şimdi suretine sürünüyor ellerimin ahı
ne yağan yağmur ıslatıyor ıtırları
ne bsoğuk hüzün
sabahtır geniş karınlı leş yani
sürgit çıbanlı
şimdi ruhumdan kopan fırtınaları
alın yazısı gibi kargışlasam
silinmez alından düşen kaygılar
şimdi her hecesinde yutkunan sözcükler
takılır kalır kalbimin varoşlarına
sen gelmesen de olur
ben yok olsam da
kokusuz bir ceset siluetinden bakınır hayatımhayatım
yalnızlığımın sığınağı..
