Döktüm yavaşça…
Saksağanların gülümseten bakışlarını…
İçimdeydiler...
Kanatlarına binerdim
Kızıldı bazen
Bazen maviydi uçuşları…
Döktüm koşu yoluna
Bitmeyen...
Güneşin yapraklarda
Parlayışını…
Nasıl da sadıktılar aşka
Aslında ebedîydi yalnızlıkları…
Ah etmedim hiç…
Yüreğim etti mi bilmem…
Ama döktüm...
Ve giderken her bulduğumda
Kendimi aynı yerde
Topladım geriye
Onları…
