Söylemiştin, yapamazdık biz... Hem ben çocuktum,olmazdı.Anlamazdım ya seni, alırdım ya ellerinden o çok sevdiğin mavi gökyüzünü...
Oysa bilmedin hiç sana doğru akan bir iç denizde büyütülen mavi sevgileri.Sen hiç suya aşık olmadın ki...Onun için hiç deniz atlarına sarılıp kaçamadın.Kanatlar taktım sana,uçamadın ağırlıklarından...Zaten hiç denemedin kollarımda yükselmeyi...Bir cumartesi sabahı yorgun kanatlarını da alıp,gittin...
Öyle ya farklıydı ait olduğumuz yerler: Sen kendi gökyüzünün maviliklerinde saklanmalıydın, bense en dibe batıp unutturmalıydım varlığımı bir deniz köpüğünde vücut bulup...
Şimdi alıp kendi kırık kanatlarını,yürüyerek ulaşmaya çabalıyorsun yeryüzüne içinde bağışlandığın bir yağmur damlasının güneşle oynaştığı yere...Çoktan unutulmuş kentlerde, uyandırman gereken aşklar vardı bir bedende yaratabileceğin: Benim gibi nice çocuk...
Hadi git artık, geldiğin gibi vakitsiz...Düşünme de beni, büyüyeceğim ben...Alışacağım da elbet...SADECE LANET BİR OTEL ODASINDA UNUTULMUŞ ELMA KOKULU BİR DÜŞ ACITIYOR PARMAKLARIMI...
] ]
