Üveyikler hasret türküsü söyler,
Gönlümde bir yerler titrer.
Gözümde tüter köyümdeki kör dikenler.
İçimden neler geçer neler.
Vuslat denizi kaç kulaç ister.
Dizimdeki yaralar, elimdeki kesikler.
Çocukluğumdan incir kuşları gülümser.
O güzellikler şimdi nerdeler?
Annemin sıcaklığı, babamın sükûneti,
Dağıtırdı içimdeki ufuneti.
Onlar benim ömrümün ziyneti.
Ben onları özlerim, onlar beni özler.
Hayalimden çocukluğum geçer.
Üveyikler, incir kuşları güvercinler.
İçimdeki hüzünler, parmağımdaki kesikler.
Ne güzel olurdu geri gelseler.
Ankara,28.03.2008 İbrahim KİLİK
