Cenklerde kılıçlar gelirken dize
Rahmanî soluklar can verir öze
Göklerden süzülen emirdir bize
Göz pınarlarını sil de silelim
Türk’e nam verilmez kanla alınır
Kahramanlar şeksiz önder kılınır
Gönülde hoşgörü, sevgi bulunur
Nefreti satırla dil de dilelim
Destan yazar her dem soylu yiğitler
Kulaklara küpe olur öğütler
Anılarımızı yakar ağıtlar
Maziyi nasihat bil de bilelim
Mevsimler geçerken kuruyor bağlar
Ağyara yol vermez dumanlı dağlar
Sular kabarırken dereler çağlar
Ey ferman sahibi gül de gülelim
Maddeden geçmeden sezilmez mana
Zalim kuru ekmek doğrarken kana
Manevi iklimler can katar cana
Bedene can veren öl de ölelim.
M.NİHAT MALKOÇ
