ruh çekilmesi...
kayıklar vardı
öte kıyıların
elini unutuyordun elimde
bir kanat çırpıntısıydı
gemi karınlarında gitmek
ansız cilet gibi kısa
gülüyordun
gitmek kalıyordu
benden geriye
han kapısında taş avluyu eziyordu
o parlak sırtlı atın
iskambil asıklığında görüyordum
açacağın kapıyı
ineceğin merdiveni
o an
otların yangın kokusunu
ve senin dönüp
hatta harf harf
ne demeyeceğini
görüyordum
kırmızı sedirler üstünde
bakır fincanlar tutarak
sustuğumuz çağa
karanlığın sesi iniyordu
ve karmakarışık kirpiklerin arasında
hasretim
ölüm gölgeli bir yoldu
ıslanarak
