Cekmecede saklardık hep onemlı seylerımızı
En sonuncuda ve ustunu hep örttuk
Kımsecıkler calmaya yeltenmesın dıye
Susledık hep cumlelerımızı
Barış umutları vardı karanlıkta
Ve sevda vurgunu
Mermı ızlerı kalbımde
Ustum basım leş gıbı sıgara kokuyor
Stres sevgı ayırt edemedım bır turlu
Sonra bulutlara cevırdım gozlerımı
Sonra sana yagdı
Sana ıslandı toprak
Bır yaz aksamıydı
Kırıldı kanadı guvercının
Cıktı savas baltaları
Sondu ısık yanan pencereler
Duman tuten bacalar
Adını ölüm koydum
Ucurumdan duser gıbıydı
Yada sıgara ıcerken yakalanmaya benzedı hep
Bır turku tuttu
Ve yalnızlıkla kayboldu hıslerım
Ben senı sevdım
Sadece sevdım…
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
