Semaya çıkarken hep suyun ahı.
Cezbeder demliği çayın siyahı.
Çay ki coşkuların hası gümrahı.
Ahını kendine saklar semaver.
Sanki duadadır dudakta buğu.
Çayın hoş buğusu sarar boşluğu.
Aydınlatır gözlerdeki loşluğu.
Cümle kiri pası paklar semaver.
Çay bardakta tavşan kanı ışıldar.
Sinelere huzur süKûn fısıldar.
Su ateşle imtihanda fışıldar.
Konuklara bizi aklar semaver.
Koyu sohbetlerin menbaı odur.
Onsuz meclislerin sohbeti bodur.
Özüne aldığı konuğu sudur.
Bize çay sunmasa çatlar semaver.
Ankara,30.04.2009 İ.K
