Beyoğlundaki taşlar gibi sıralansam
Doğru bir tarafım kalmasa
Hatta taşlar olsam
Tramvayın,rayının yükünü sırtlansam
Bazen hafif sansam bazen ağır
Ya da o kiremit rengi
Taşların arasındaki çimento olsam
Bir fahişenin
Ayakkabısının topuğu batsa gözlerime
Bakmayayım bir daha
Hiç acımamıştım onlara.
Markalı takunyalarınızla ezseniz beni
Çiğneseniz yokluk içinde
Kaybolmuş bedenimi
Tempolu yürüyüşleriniz ileri geri
Ezgi olsun kulaklarıma
Kabalıkta buhran geçirenler
Oturun
Arkadaş olalım
Kalmayayım bir başıma
