Üşüyorum...
Güneş tam tepemde oysa!
Ürperen tenimde, tüylerim diken-diken,
Bakıyorum, yaprak dahi kıpırdamıyor.
Üşüyorum...
İçimde bir yangın var oysa!
Ellerimi uzatıyorum, tir-tir titriyor,
Açıyorum avuçlarımı bomboş halbuki.
Üşüyorum...
Vakitlerden temmuz oysa!
Önüm-arkam, sağım-solum bir sızı kaplı
Ruhuma dönüyorum ; bende değil?
Üşüyorum...
Boncuk-boncuk terliyorum oysa!
Soruyorum..."bu nedir?" diye;
"Aşk nöbetlerine tutulmuşsun sen" diyorlar!
KİTAP İZLERİ
İnsan Olmak
Engin Geçtan
Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku
