Acılar denizinde boğulmak üzereyim. Dalgalar o kadar çok vuruyor ki biçare bedenime, boğulmakla yaşamak arasında sıkıştım kaldım. Yaşamın tuzlu suyu burnumu nasıl da yakıyor... Gözümü açtığım anda köpükler arasında beyaza karışıyorum.
prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /
Üşüdüm de... Sıcaklığıyla kavururken bedenimi sevda, bir anda buzullar arasına düştüm. Bir dirhem gücüm olsa, çok uzaklarda yanan ışığa doğru atacağım kulaçlarımı. Ama artık çabalamakta istemiyorum. Bir anda koca bir kara delik oluşsun ve beni içine alsın diye bekliyorum.
Vazgeçtim... Yarının umutlarından, hayalini kurduğum sıcacık yuvadan ve hatta bebeğin ağlamasından bile vazgeçtim... Vazgeçtim bu gün sevdadan... Yüreğimin ağlayışına kulak kabartmaktan vazgeçtim. Aynada saçımı taramaktan, göz bebeklerimin içine bakıp seni düşlemekten vazgeçtim...
Tüm duygularımı lime lime edip, parçalarını bir birine bereyip, vazgeçişimde sarınmak için, kendime bir battaniye yapacağım şimdi. Sevdamın yanına, yalnızlığımı dikeceğim. Biri al olacak biri mor... Umutlarımı en köşelere dikeceğim ki; sürekli gözüme ilişmesinler. Hani olur da beni kandırmasınlar... Çünkü ben bugün vazgeçtim...
Sevgilinin yüreğinden, acının dilinden, sahte yüreklerden vazgeçtim... Daha ağlayamadan, göz yaşlarımdan vazgeçtim...
