Hüzünlü bir bahar günüydü,
Yağmur yağıyordu yine,
Benim gönlüm zaten ağlıyordu.
Feryadım ulaştı gökyüzüne.
Yanıyordum sessizce,
Bağır, haykır diyordum gönlüme.
Yüreğim ona haykıramadı.
Gözlerim ağlayamadı, yağmur yağdı.
Anlatsam derdimi ne olacaktı,
Anlatmasam yüreğim hep yanacaktı.
Biçare böyle şaşırıp kaldım
Yağmur yağdı yine ben ağlayamadım.
Böylece sürüp gidecekti
Beklediğim sevgiyi bana hiç vermeyecekti
En güzel hayallerim demek gözyaşı oluverecekti...
Daha sonra yağmur hiç yağmadı.
Ben ağladım, hep ağladım.
Nisan 2000
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
