daha
dayanılabilir
bir yalnızlık
gibi
hücre
dışardan
tek dürtü
ekmekle su
getiren
gardiyanın
tıkırtısı
alışırsın...
ömrünce
dürtülüp
çalışıp
didinen
biri
yaşlanmış
yapayalnız
şimdi
içi kurumuş
bir asma
düşün
vermiş bütün
suyunu
üzümlerine
aç mı
aç
her dürtüye
dolapta
çeşit çeşit
yiyecekler
küflenmiş
kuş uçmaz
kervan geçmez
gecenin
yalnızlığında
yitirmek
bir aklı
ne acı
alışamazsın...
