Durdukça büyüyor gözleri cam kenarında yağmur camları ıslatırken. Büyüyor da yakıyor ruhunun ışıksız kalan ücralarını acı ile. Yokluğun acısı, varlığın olmamışlığı... Şimdi aklın dimağından geçenler gözlerde yol buluyor kendine. Gözler ıssız, gözler donuk. Soluksuz kalmak gibi suyun altında. Bir an suyun üstüne çıkıp nefes almak sonra dalmak tekrar

Bugünün dünden daha güzel olacağını düşünmemize neden olan şu ümit etme duygusu... Seni atıp kurtulmak gerek.
Bugünün dünden daha iyi olacağını düşünüp de yanılsamalarımıza yenisini koymadık mı hergün.Oysa dün bugündü.Bugün de yarın.