Herşeyi yoluna koyduğum bir zaman çizgisinde / hedef tahtası gibi umutlarım

nasıl fark edilir ki zamanın aktığı düşünsellerde? / ne bir hayaldir acılar kimi

Uykum geldi artık... evet... uyku bu herhalde… Bu ışık!... ve bu masmavi parıltı… Bu aydınlık beyaz ışık… Yoksa?...

Odanın sessizliği ürpertiyordu. Fazla büyük olmayan, bir pencereyle caddenin günlük akıntısına açılan sıradan bir oda idi burası...

Aynı cümleler dökülüyordu ağzından ve buna engel de olamıyordu zaten. Akşamın sessizliği ve karanlığı daha yeni yeni çöküyordu yaşadığı şehrin üzerine…

Günaydın Berke!...
-Günaydın annecim… Kahvaltı hazır mı? Geç kalacağım okul servisine.
-Yeniden okuluna gidiyor olmak nasıl bir duygu bakalım?
-Hiç bu kadar rahat ve mutlu olacağımı düşünmemiştim anne…