bir şafak vakti olur;
akşamdan düşen
gece vakti donan
gül goncasına tutunmuş
su damlasından evrimleşmiş
şebnem erir...
bir ölüm anı gelir;
şeytan solunda
melek sağında
dünya arkanda
mezar karşında
çırpınır insan
umutsuzca...
bütün sevdalar;
unutmak için var olur
bütün acı dakikalar
tekrar tekrar sahneye konur...
ansızın olur herşey...
en rutin refleksin tekrarında
göz açıp kapatma arasında
ruh bedenden düşer bir an
iki saniye arasında...
ruhsuz kalır beden
fazlalık, atılası bir çöp gibi...
acınası gözlerle bakar ruh,
kırk küp su ile yıkanmış,
bolca pamukla tıkanmış,
toprağa dualarla inen
farelerin sofrasına meze,
hareketsiz, yerde yatan cesede...
