Seni alırken uzaklardan
Kan karışmış gömleğime
Ellerim kuru, sonbahardan kalma.
Gözlerim cilasız ceviz ağacı.
Yüreğim kaybedenlere şarkılar söyler.
Ve etrafımda kilometrelerce dikenli teller.
Tek başıma batan güneşler bırakma bana
Giderken vedalar bırakma demiştim kumbarama
Her tuttuğumda bir yerler yıkılır,
Ve her dokunuşunda kalbim,
Seni alırken uzaklardan
Üstüm başım çamur.
Yatağımda bilmem kim uyur.
Gittiğin zamanki saat değil duvardaki
Bahçemde güller bitmez artık,
İnan!
İnan ben değilim,
Ben değilim aynadaki yaratık.
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
