Bir karanfil dişlerken
Bergamot kuruttum dudakaramda,
dikenden dikene çizildim
kimsenin kabullenmediği yaralarımı
ölüm dirim kavgalarımı,
kül olan bağlarımı
bağışlıyorum kayıplarımı.
Sarıldım
gezdiğim caddelerde
eşikten eşiğe gezdirdiğim
panolara yapıştırdığım hıçkırığıma.
Bir feryat ki sessiz: ben
duysam, karınca tınmaz.
Belki de atılmalı yürekten sesler.
yalanlar seviştirilmeli
en bayağısından,
hiç bulunmazından.
Kullanılmamış hayaller üretmeli,
istenince denize kırmızı demeli:
Herkes kendi yüreğinin kefenini biçmeli
İstediği gibi ölmeli.
Sen, benim tek bulunmazım:
Aşkım ol, hayalim, yalanım ol, istiyorum.
Geri çevirme,
sana bu gerçeği bağışlıyorum.
Çok görme bana istediğim gibi ölmeyi.
Bağışlıyorum sana asıl ve hiç
duyulmamış bir yalanı.
