Bir düğme olmak ne zor.
ne kadar göz alıcı
nekadar hoş olsan da,
ne kadar ihtiyaç duyulsan da
düğme olmak zordur yaşamda.
en az iki yerinden yaralamışlardır seni,
ufak ya da büyük.
İki delik.
tamamlayıcı olursun hep
asıl olamazsın.
Aksesuarsındır sonuçta birilerinin yaşamında,
ya da tam anlamıyla
yaşamda..
bir aksesuarsındır o kadar.
Acıyla yaşamayı da kabullenmişsindir doğuştan.
boyutu önemsiz
ellerine geçirdikleri ilk iğneyi saplarlar
böğründeki, en az iki delikten birine.
Onlar açmamışmıydı zaten deliği de.
Boş görürler,
doğru öbürüne yönelirler,
bir de ordan geçirirler
bir daha
bir daha
bir daha.
Kanın akmaz ya,
anlamazlar çektiğin acıyı.
Bununla da yetinmeyip
dolamaya başlarlar ipi boğazına,
tur attırırlar etrafında.
İnsafa gelip bıraktıklarında
alırsın belki bir iki nefes ama,
kendime geldim dediğin anda,
daha çok acı verecek gerçeği görür
ve kabullenmek zorunda kalırsın oracıkta.
Bir aksesuarsındır artık,
ihtiyaç gibi dursan da birilerinin yaşamında,
tüm yaşamda,
aksesuarsındır artık
yaşamın boyunca..
Gün gelip,
senden sıkılıp ya da daha göz alıcı bir kurban bulunca
atarlar bir kenara,
bazen de öyle bir kırarlar ki tamiri imkansız,
buluverirsin kendini bir çöplükte.
bittiğini hissetsen de
mutlusundur aslında.
Kurtulmuşsundur artık
bir aksesuar olmaktan bu yaşamda...
