Yağmur olsanda yağsan ıslakça gönlüme derken
Yıldırım oldun düştün gönül ağacıma
Sen gül iken, ben senin dikenini
Sen baharken, ben sendeki çöl sıcaklığını
Doğan güneş kadar apaydınken, senin gece karanlığını
Ben sendeki acıları bile sevmeyi bilmişken,
nereden çıktı şimdi yollara, uzun yollara yoldaş olup kaçmak.
Neden be sevdiğim?
Beni neden dikeninden, çöl sıcaklığından, karanlığından mahrum bıraktın.
Her şeye, herşeyine razıyken, beni eksik bırakmak, nereden çıktı?
