ZENGİN - FAKİR / Bakıyorum gökdelendeki ofisimden / İhtişamlı ve

henüz basmış onyedisine, / delikanlı çocuk, / yürekli,

Yalnız bir masanın yedi sandalyesi ilesin. / Sandalyelerin yedisi de kibirli,

OTURMUŞUM İSTANBULA KARŞI / Oturmuşum sahilde yılların yorgunluğunu taşıyan bir bedenle bir bankın

Yüreğim, / Kanıyor… / Sinem, / Daralıyor,

Yazdıkça ellerim kanadı benim, / okudukça kirlendim.. / Huysuz bi

Yok bugün ağlamaya niyetim / Yok sensizliğim yok benim /

Açılsın göklerin, kat,kat kapısı / Hangi mimar yapmış,hakkın yapısı /

Olsun, sevmesende olur, / Karşılıksız kalacak kadar tek seviyorum seni.. /

FAKİR / Akşam oldu yine / Eve dönüş yolculuğundayım

Pencere önleri, / Duvar dipleri... / Kırmızı karanfiller,

“soru sormaya kaldırırım tahtaya, / öyle süzülür ki yürürken erkeklerin /

Yobazın elindeki / Güç / Cahillikse bir /

Döktüm yavaşça… / Saksağanların gülümseten bakışlarını… / İçimdeydiler...

buz gibiyim şimdi / üstelik kış ayında / birden yağmur

Her zaman aynıydı bakışlarınız, / baştan çıkaran. / Kristalden mi

\] / Kahve 12:21 / Her gece boşalan beyni doldurmak

Ne olmuş pazartesiyse / Lodos esiyorsa havada / Eriyorsa karlar

Yersiz yurtsuz bir "yaşamak" / Diğer yarımın yanında mı şimdi /

Gecenin sonunda her yere hüzün doldu / Nereye baksam hep aynı gülüş