Gün bitimi
Gece daha olmadan
Gökyüzü hala açıksa
Işığın
Yorgun gölgesiyle
Günbatımına yaslanıp da
Ovanın
Bir ucundan bir ucuna
Yükseklerden inmekte olan karanlığa
Hem de
Tek başına
Direndiğini göreceksin
Belki yaşadın
Belki de hiç yaşamadın
Bir kere zifiri karanlık inmeye görsün
Bir de
Böyle seyirci kalınırsa
Kolay kolay dağılmaz da
Desene
Aydınlığa kavuşmaya
Bir ömür yetmeyecek gene
Yetse de
İnsan kendi kendini
Nasıl affeder ki
Cemalettin Atagan: 25 Eylül 07 / Anadolu Caddesi
