>İki arkadaş çölde yürümektedir, yolculuğun bir noktasında bir münakaşa olur
>ve biri diğerine tokat atar. Tokadı yiyenin canı acır ama bir şey
>söylemeden kuma şöyle yazar:
>
>
>"BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM BENİ TOKATLADI "
>
>
>Bir vahaya gelene kadar yürümeye devam ederler ve suya girmeye karar
>verirler. Tokadı yiyen bataklığa saplanır ve boğulmaya başlar ama arkadaşı
>kurtarır. Yarı boğulmadan kurtulduktan sonra bir taşa söyle yazar:
>
>
>"BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM HAYATIMI KURTARDI "
>
>
>Tokadı atan ve hayat kurtaran sorar: "Canını acıttığımda kuma yazdın neden
>şimdi taşa?" Diğeri cevaplar: "Birisi canımızı yaktığında kuma yazmalıyız
>ki bağışlama rüzgarı silebilsin ama biri bizim için iyi bir şey yaparsa
>taşa kazımalıyız ki hiç bir rüzgar silemesin.
>
>
>"ACILARINIZI KUMA VE İYİLİKLERİ TAŞA YAZMAYI ÖĞRENİN "
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
