Bu şehrin yolları, bu şehrin ara(arka) sokakları, kaçak atılan adımlar…
Hangi yol, hangi sokak, hangi adım senden uzak…
Yeniden yandı söndü sandığım ateşler ...
Yine yıkık dökük kaldım.
Bir ses, bir nefes, bir soluk kadar yakın,
Buğulu bir cam ardında kalan siluetler…
Yine bir ben, yine ağlamaklı o ben, yine içimde çığlık çığlığa o kız çocuğu...
Bir çığlık ki o, kulakları sağır eden…
Aylar sonra ilk defa,
Bugün gördüm...
Bugün gördün...
Dilimden dökülen yedi harf, üç hece, tek kelime…
ÖZ-LE-DİM…!
Bahar gözlüm…
6 EKİM 2008 (19:03)
Dilek Şengel
