Yolunun düşmediği bir çıkmaz sokakta yüreğimden yüreğine bir sevda uğurlamışken yalnız ve bilinmedik ölümümdü beni gözyaşımda boğan. Yaşamımda olduğu gibi ölümümde de sen yok, seninle birlikte herşey!
Bugün rüzgara salıcak saçlarım yok, bir çocuk yüreğini avuçlayamadım, gözlerini göremediğimden de ta içine kadar gülümseyemedim... Bu yokluk ve hasretle ölüyorum her gün yeniden v hep aynı sancı, ağlıyorum; kanlı, soğuk, sitemli ve sadece ben var sen yok yine!..
Kapıyorum gözlerimi;
Ve gökyüzü senin renginde; alaca-bulaca, insanlar sana benziyor; hepsi bencil. Islanmıyor...
Yağmur yağıyor, ağlıyorum-ıslanıyorum, ölemiyorum..
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
