yüreğimiz, bölünür az ilersinden
öyle bir yerinden,
acıtsalardı hayatımızın
bir ucundan, bir ucuna
bizden daha güzel
ilk bakışmamıza
bir zaman içinde
öfkemiz hep güçlenirken
ve yoktan oluşmuş
birbirimize;
kimdi içimizdeki, bize
düşman
sen, ben, ve
yürürken kendimize
biz, bize söylemesek
hangimiz duyacaktı
sözlerimizin
ayrılık çünkülerini
herşey için
bazen, bir gün belkide,
durdurmamız lazımdı; zamanı
en iyi yerinden.
ismail gungor
