Geride çaresiz ve hiçsiz kalanlar
Vurgunu çoktan yemişlerdi yüreklerine
Unutulmuştu çoktan yaşamlar
Ses korkuturdu ürkek bedenleri
Hainlik varken insan içinde
Bir avuç toprak kar bilinirdi
Cahil kafalar ezerken masumları
Zalimlikmi iyi dost olan
Zerresi kalmazken ocaklarda
Sönüp yok olan biçareler
Dağılan parçalanan yuvaları geride bırakarak
Umut yolculuğuna çoktan çıkmışlardı alacakaranlıkta
