Her düş kırıklığında,
Çentik atardı aynanın kenarına.
Bir çentik, iki çentik,üç çentik derken.
Sonunda adı çentikçiye çıktı;
Ama hayata çentik atamadan havlu attı.
Çakır Cemo’ya
Çay söylediği demlerde,
Attığı çentikleri sayardı hayallerinde.
Sonra içine dürerdi dertlerini,
Yamalı bohça misali.
Her attığı çentik,
Göz göz iz bıraktı da yüreğinde.
Astı,
Sabır lengerinde yuyup yıkadığı dertlerini;
Görünmez bir ipe.
İplemeden hiçbir şeyi,
Bir çentik daha atmadan ,
Çekip gitti ,
Hayallerinin çentikli çıkmazından…
Anakara08.10.2007
İbrahim KİLİK
