Ben bu kayığı saldım çoktan
Limanda ipleri kaldı avuçlarımda.
Öyle ucube bir yalnızlıktan bakarken yasama,
Tenhaydı aslında
Tüm kalabalıklar…
Sonra aksam,
Kızıl bir rüzgâr esti,
Kardan bir adam!
Gönlüm paslı bir hançere mimli
Ağlamadım nicedir
Ve tutunmadım hiç bir sevdanın ucundan.
Kalıbı kendine dar
Yabani bir hayvandım say ki
Ve hiç bir oyunum inandırıcı değildi
İnsanlığım kadar!
