Aklımı toparlayamıyorum.
Bu gece her şey bitmeli biliyorum.
Günler olağan hızıyla devam ederken, hayat akışkanken, zamanın olmadığı gerçeğine vücudumuz direnirken birden bitmeli her şey.
Tek tutunabildiğim ip boğazımdakiyken ve ayağımın altından tabure kayarken vazgeçmeliyim artık.
Küreklerin kapattığı mezarlar yağmurla açılırken, bir tanesine seni gömüp gitmeliyim.
Hislerimi aşılamalı, yalnızlığıma karşı bağışıklık kazanmalıyım.
Seni, bana bakmaktan sebepsiz yere korkan küçük bir çocuğun yeşil gözlerinde bırakmalıyım.
Sonlara uygun olarak aklımı toparlamalı ve bir de kendimi ne yapmalıyım onu bulmalıyım…
