GECELERİ FISILDAYARAK KONUŞURDUK
Geç bir vakitte ansızın telefonlarımız çalardı
Arayan ya sen olurdun, ya ben
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Acıtan gerçekliğimizden çekinir, birbirimizi avuturduk
Tutulmayacak sözler verir, tutacağımıza inanırdık
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Kimse bilmesin isterdik, hiç kimse duymasın
Bu bitmeyen ihtirasımızın utangaç sözcüklerini
Kimse görmesin özlemin ezikliğinin gözyaşlarını
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Gündüzlerimiz bize kalsın diye
Kimse görmesin isterdik, kimse duymasın
Hoyratça harcadığımız mazimizin dönmeyecek oluşunu
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Fısıltılarımızın gizli birer ağıt
Birer yakarış olduğunu bilmeden
Ve usulca halimize, yok olup giden sevgimize ağlardık
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Çünkü biz birbirimizi fısıldayarak yaşardık
Kimse bilmezdi, kimse görmezdi bizden başka
Bir günah gibi gizleyip amaçsızca kıskandığımız sevgimizi
Gümüş bir eğer gibi sırtımızda taşıdığımızı
Geceleri fısıldayarak konuşurduk
Ve bizim hiç gündüzümüz olmazdı
O yüzden biz birbirimizi fısıldayarak yaşardık
