LAHANA BEBEK
bebek gibi kokardı ruhu
ve pamuk elleri
ahşap bedeninde gezinirdi
dört köşesi vardı hayatının
her köşesinde ayrı saklanırdı
titreyen suskunluğu beslerdi
hileli saklambaçlarını
kendinden kurtulmak isterdi bazen
ama kendine sobelenirdi her seferinde
lahana bebekler gibiydi aslında
öylesine güzel
öylesine sessiz
öylesine cansız
