alınmadım sözlerine üzülme...
duyduğumda yutkundum attım en derinlerime sadece
eskisi kadar ağlamıyorum da hem
çok şey kaybettim ben sebepsizce
uzak mesafeleri birleştirdi bazen köprülerim
duvarlarım kolay yıkılsın diye inceydi hep
hiç düşünmedim duvarlarımın altında kalabilme ihtimalini...
çok hata yaptım belki de
çok sevdim, çok değer verdim kimbilir
çok düşman gömdüm toprağa
kızgınım belki sana...
küstüm hatta oyuncağımı kıran arkadaşıma
küstüğüm gibi
ama unutmak isterdim
kızgınlığımı, küskünlüğümü bir başka oyunda...
yalnızım sanma
arkamdan esip saçlarımı savuran
ta içimi üşüten bir rüzgar var sensiz sokaklarımda.
camımın gerisinden izlerken bu şehri
o kuru boşluk karşılıyor beni yine
yaşadığımız tüm anlamların inadına...
ben gitsem de aynı kalacak biliyorum bu şehir
o park kışın beyaz, yazın yeşil olacak yine
güneş doğacak her sabah, ay yağışsız gecelerde...
umarım kimse gitme demez
ben gitmeden önce....
