Yazılanlardan çok sonra...
Okunamayacakların ardından...
"Belki"yi şiire
"Sen"i düşlere sarıp sakladım.
Tıpkı o şarkıdaki gibi...
"Yaşanınca tükenir bilirsin..."
Anların birleşmesiydi hayat.
Anların yitirilmesi, ayrılık...
Masumiyet ve yalnızlıktı,
Baktığın, görebildiğin kadarı...
Oysa çok daha fazlası...
Acının bir fotoğraf karesine sığabildiği kadarı...
