Rengini düşünmeden baktığımız bulutta vurulduk hayata,
Şekillendi gökyüzü;
Ağlayan bir çocuk yüzü oldu bazen,
Bazen de rüzgar... dalları kırdı ikindi üstü..
Savrulup gitti çiçekler
Dağlarda kekik, bahçelerde gül olmaya...
Ayağımıza batan çakırdikeninde vurulduk hayata,
Acısında yeşerdi toprak;
Kokuya boyandı ıhlamur ağaçları, akasya..
Bazen serinlik oldu mor salkımlı,
Bazen de kuşkonmaz yalnızlık
Başladık yıldızlara anlatmaya..
Ötesi masaldı biraz,
Uyuttuk çocukları...öpe-koklaya..
Kurtuluşu bilmeden düştüğümüz sularda vurulduk hayata,
Bunun içindi çıplaklığımız,
Bunun içindi boğuşmalarımız dalgalarla...
Bazen bir ada oldu özlemimiz,
Bazen de bir ad!
Yüreğinde aşkı bulmaya...
İnsan olmaya..ol-maya..maya...ya...
