İki suskun yürek vardı birbirlerine bakan,
İkisi de bir şeyler söylemek istiyorlardı.
Son sözlerini söylemek üzereyken ,
İkisi de sustu,vazgeçtiler.
Bir birlerine bildirmeden ,
Usulca koydular yürek ceplerine son sözlerini.
İki kişilerdi masada ,
Üç,beş,on oldular.
Sonra bir bir dönüp geriye anılarını toparlamaya çalıştılar.
Ardından birbirlerine verdikleri eşyaları koydular kutularına özenle.
O kadar özenli olsalar da her ikisi de
Aralarında ki onca sevgiye ihanet edemediler,
Çaktırmadan bir birlerine birkaç eşyayı bıraktılar sadece.
Belki de benden sonra anılar eşliğinde acı çeksin diye,
Belki de geriye bir iz kalsın diye.
Sonra kalktılar masadan,
Sadece el sıkıştılar,
Bir an bile geriye dönmediler.
Aylarca gelemediler bir daha o yere.
Geride ortalığa saçılmış birkaç anı kaldı ,
Kimsenin sahiplenmediği.
O yıl o masaya hiçbir çift oturamadı.
Ta ki hazanla birlikte savrulan anılar ortadan kalkana
Ta ki yaralı yürekler başka başka yüzdelerde can bulana değin.
İki suskun yüreğin sustuğu o yere...
O yıl oraya hiçbir sevdalı uğramadı.
