aynanın derinliklerine düştü gözlerim
göz bebeklerime sis çökmüş
kendimi dumanlı gördüm
sanki başımda bin yangın sönmüş
hala bir çocuk ağlar içimde
oyuncakları kırılmış
ne kadar güldürmek istesem de gülmedi
neşesi kırk yıl geride kalmış
elimi yüzüme götürdüm
çizgileri efkarla doldu nasırlı ellerimin
o çocuksu yüzüm aynanın çukuruna gömülmüş
ve
iki damla süzüldü
buğulu gözlerimden
çocuğun avuçlarına
ıssızlığına iyi bak derken
(günbatımı düşleri...sy.61)
Arap Kurt
