(Jülide'ye)
her sabah
yorgun kollarıyla
bir kadın
evini güneşe taşır
köz ormanında geceleri
ağaçların boynuna
inci-boncuk bırakır
kolu da koldur hani
hem dağa
hem denize sarılır
'gel' diyenin ardında
zaman ona
içinde aşk yazan mendil uzatır.
güneşin battığı yerde
geceye
yeni bir ağıt yakılır
her kadın
aslında tek kadındır
adı
yazgının karasına yazılır
baş harfi ben...
Tayyibe Atay
