Beyrut'ta nasıl doğdu bugün güneş? Çocuklar ne istedi annelerinden? Anneler nasıl uyudu bu gece? Kim kimi bekledi? Kim kimin naşına sarılıp, baygınlık geçirdi? Kimler sevindi, kimler üzüldü? Üzüntüler ne kadar gerçekçiydi?
Ne çok soru var, sadece insan sıfatını gerçekten taşımayı henüz bırakmamış olanlar için. İçlerinde köhne bir düzen olanlar, hep Kabil'i alkışladı. Biz de üzüntü içinde seyrettik. Bu Habil ile Kabil savaşı değildi, bu masumla zalimin savaşıydı.
Siz hiç parçalanmış çocuğunuzu kucakladınız mı? Siz hiç ölen anasına sarılıp, "Anne kalk" diye ağlayan, çaresiz bakışlarla çevresindekilere annesini gösterip, "Kalkmıyor" diyen bir çocuğun duygusunu yaşadınız mı?
İşte bu duyguları yaşayanlara, yaşamasalar da yaşatan alçaklara inat, hangi din, hangi mezhep, hangi millet, hangi ırk olduğunu düşünmeden bütün bu acıları yaşayanlara kol kanat gerenlere insan diyoruz.
Şöyle bir bakıyorum da, insan vasfını taşıyan canlılar olarak bizler, kelaynaklar gibiyiz. Neslimiz tükeniyor. Bizler koruma altına alınmalıyız. Lakin kim koruma altına alacak, onu bilemiyorum.
5 Ağustos 20
Gölcük
