Bir çocuğun saflığıydı benimkisi
Kumdan kalelerimi yıktığın zaman,
burnumun ucuna kondurduğun öpücükle
seni affederdim her seferinde
yeniden doldurup kovalarımızı ,birlikte
her an yıkılmaya hazır kaleler yapardık nemli kumlardan
Yaptığımız en sağlam kaleyi yıktığın o gün;
gözyaşlarımın nemiyle;
burnumun ucu her zamankinden soğuktu;üşüyordum.
ve sen elinde bomboş kova,
yüzüme bakmaya bile cesaretsiz
arkanı dönüp gittin bu kumsaldan usulca..
